15.8.10

Oταν οι κυρίαρχοι δηλώνουν ευθαρσώς ότι «έχουμε πόλεμο»...

Κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με κάποια προσδιοριζόμενη ως τρομοκρατική ενέργεια, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος από την άκρα δεξιά μέχρι και το μεγαλύτερο τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έρχεται να την καταδικάσει είτε ως στυγνή εγκληματική πράξη του κοινού ποινικού εγκλήματος, είτε ως προβοκατόρικη ενέργεια που στόχο έχει τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και ταυτόχρονα την ενίσχυση των κατασταλτικών κρατικών μηχανισμών.

Πράγματι η ιστορία της τρομοκρατίας όπως την χαρακτηρίζουν ορισμένοι, ή του αντάρτικου πόλεων κατ' άλλους, οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι κάθε άλλο παρά μπορεί να αποκλειστεί κατηγορηματικά η εκδοχή, αυτή να υποθάλπεται για να ενισχυθεί η κρατική καταστολή. Ομως, από τη μια όπως αποδεικνύεται από την ιστορική εμπειρία κάθε άλλο παρά είναι βέβαιο ότι το κυνήγι μαγισσών έχει ανάγκη από ζηλωτές για να ενταθεί, και από την άλλη δεν πρέπει να αποκλείεται η εκδοχή η σύγχρονη βαρβαρότητα να γεννά μια μηδενιστική στάση απέναντι στην κυρίαρχη κοινωνική πραγματικότητα και ταυτόχρονα μορφές αντίδρασης απέναντί της που να προσιδιάζουν στις μορφές επιβολής της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων.

Κάτω λοιπόν από τις συνθήκες της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου, μιας στην κυριολεξία βαθύτατα βίαιης επίθεσης, η οποία και πλήττει βάναυσα όλες τις κλασικές ανθρωπιστικές αξίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν αρχικά οι αστικές επαναστάσεις, είναι αναμενόμενο να υπάρχουν μηδενιστικές και βίαιες, τυφλές αντιδράσεις, πόσω μάλλον όταν η παραδοσιακή αριστερά πασών των αποχρώσεων για διάφορους λόγους δεν είναι ικανή να εμπνεύσει και να οδηγήσει στην οργανωμένη επαναστατική μαζική πάλη σημαντικά τμήματα κυρίως της νεολαίας. Και αυτό συμβαίνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, από το μουσουλμανικό φονταμενταλισμό μέχρι τα αντάρτικα πόλεων της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας.

Πιο ειδικά, στις αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες, ας θυμηθούμε τι συνέβη πρόσφατα και μάλιστα μαζικά στη γαλλική Γκρενόμπλ, όπου νεαροί πυροβολούσαν στα ίσα αστυνομικούς, ή εδώ και λίγα χρόνια στις λαϊκές γειτονιές του Παρισιού ή ακόμη και κατά το δικό μας Δεκέμβρη.

Οταν κυρίως οι νέοι ζουν μέσα στην ανασφάλεια για το αύριο, όταν το μοναδικό ιδανικό που τους προτείνεται είναι το χρήμα και το κέρδος, όταν στο όνομα αυτού του ιδανικού όλες οι άλλες αξίες καταρρακώνονται, όταν δεν θίγεται μόνον η υλική τους υπόσταση, αλλά ακόμη και το όποιο ηθικό υπόβαθρο το οποίο έστω κατ' όνομα υποτίθεται ότι ρύθμιζε τις αστικές ανθρώπινες σχέσεις, δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση μια συνολική κάθετη αντίδραση. Το αντίθετο μάλιστα, μια τέτοια κριτική στάση και τούτο πέρα από τις μορφές εκδήλωσής της, είναι μάλλον θετική, ενώ η γενίκευσή της αποτελεί προϋπόθεση της υπέρβασης της υπάρχουσας τάξης.

Από τη σκοπιά τώρα των μορφών αντίδρασης, η αρχή βία στη βία της εξουσίας, ή ακόμη η ευαγγελική αρχή «μάχαιραν έδωκες και μάχαιραν θα λάβεις» (Κατά Ματθαίον ΚΣΤ') είναι αναμενόμενο να βρίσκει ανταπόκριση κυρίως σε μια μερίδα της νεολαίας. Και όσοι κλαψουρίζουν υποκριτικά για μια τέτοια αντίδραση καλό είναι να τους θυμίσουμε και πάλι ότι πρόκειται για μια αντίδραση στη βαρβαρότητα με βάρβαρες μορφές, ανάλογη με την αντίδραση στην οποία αναφέρεται ο Saint Just, των επαναστατημένων «ξεβράκωτων» κατά των αριστοκρατών, που αφού τους γαλούχησαν οι ίδιοι στην αγριότητα εξανίσταντο όταν την χρησιμοποίησαν εναντίον τους.

Εν προκειμένω συμβαίνει κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στον Ριγολέτο στην ομώνυμη όπερα του Βέρντι, οπότε και αναφωνεί απευθυνόμενος στους αυλικούς: «Ω άνθρωποι! [...] Εσείς με κάνατε κάθαρμα!» «Αν κακόβουλος είμαι μόνον εσείς είστε η αιτία!».

Μια κοινωνία στην οποία κυριαρχούν τα καθάρματα, μια κοινωνία που λειτουργεί στη βάση των κίτρινων εκβιασμών, μια κοινωνία στην οποία έχουν ανοίξει οι οχετοί και επιπλέουν οι κουράδες, δεν μπορεί να εξανίσταται όταν κάποιοι την απαρνούνται κάθετα και αντιδρούν σε αυτήν με τα ίδια μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιεί η ίδια.

Κι ακόμα όταν οι κυρίαρχοι δηλώνουν ευθαρσώς ότι «έχουμε πόλεμο», πρέπει να αποδέχονται και τις συνέπειες των δηλώσεών τους, έστω κι αν οι ίδιοι αποφεύγουν να προσδιορίσουν τον εχθρό.

* Γιώργος Ρούσης , καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

14.8.10

Τυχαία η σύμπτωσις ; Δεν νομίζω ...

13/08/2010
-Financial Times Deutschland-
Ines Zöttl - Unser Mann in Athen (O άνθρωπος μας στην Αθήνα)

http://www.ftd.de/politik/international/:kolumne-ines-zoettl-unser-mann-in-athen/50155680.html

13/08/1944
-Η Καθημερινή-
Ο Φύρερ εκφράζει τας ευχαριστίας του προς τον συνταγματάρχη Παπαδόγκωναν.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1199581

28.7.10

6.6.10

Η πρώτη Ιντιφάντα

9 Δεκεμβρίου 1987: Οι Παλαιστίνιοι εξεγείρονται στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας εναντίον της καταπίεσης των Ισραηλινών, που εκδηλώνεται με φόνους, μαζικές φυλακίσεις, κατεδαφίσεις σπιτιών, βασανισμούς και εκτοπίσεις.

Η πρώτη Ιντιφάντα, που στα αραβικά σημαίνει «ταρακούνημα», υπήρξε μία νεανική εξέγερση. Ονομάστηκε και «πετροπόλεμος», επειδή οι νεαροί Παλαιστίνιοι χρησιμοποιούσαν κυρίως πέτρες και άλλα αυτοσχέδια όπλα για να αντιμετωπίσουν τον προηγμένο τεχνολογικά ισραηλινό στρατό. Στην πρώτη εκδοχή της ήταν ένα αυθόρμητο φαινόμενο. Εκ των υστέρων, PLO και Χαμάς έδωσαν σκληρή μάχη για να την οικειοποιηθούν και να τη χρησιμοποιήσουν, η κάθε μία για λογαριασμό της.

Η πρώτη Ιντιφάντα τερματίστηκε επισήμως στις 20 Αυγούστου 1993 με τη συμφωνία του Όσλο, μεταξύ Γιτζάκ Ράμπιν και Γιάσερ Αραφάτ, που άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Υπολογίζεται ότι από το 1987 που ξέσπασε, έως το 2000 οπότε εκδηλώθηκε η δεύτερη Ιντιφάντα, έχασαν τη ζωή τους 1.500 Παλαιστίνιοι και 400 Ισραηλινοί, ενώ περίπου 1.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από ομοεθνείς τους ως συνεργάτες των Ισραηλινών.


από sansimera.gr/articles/41

15.5.10

Σοσιαλισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια


Ο σοσιαλισμός είναι ένα κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα στο οποίο η κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αντικαθιστά την ατομική ιδιοκτησία. Ο όρος ιστορικά αφορά ένα πολιτικό κίνημα του 19ου αιώνα, γέννημα των οικονομικοκοινωνικών συνθηκών της βιομηχανικής επανάστασης, και συσχετίζεται στενά με τον όρο Αριστερά.
Οι ιδέες του σοσιαλισμού πρέπει να αναζητηθούν στις απαρχές της Γαλλικής Επανάστασης, στη παράταξη των Ιακωβίνων.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σοσιαλισμού είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής (γαίες, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) και η δημιουργία νέων συλλογικών σχέσεων παραγωγής, διανομής των προϊόντων και κατανομής του κοινωνικού πλούτου κάθε κοινωνίας ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε πολίτη. Οι νέες αυτές σχέσεις παραγωγής στηρίζονται στο ότι τα μέλη μιας κοινωνίας θα προσφέρουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους και θα αμείβονται ανάλογα με τις ανάγκες τους ή με την εργασία τους. Τη θέση της ατομικής ιδιοκτησίας θα πάρει πλέον η συλλογική διαχείριση με μορφή εθελοντικά συνεταιριστική ή κρατική, οι λεγόμενες κολεκτίβες. Μία κοινωνία οργανωμένη κατ' αυτόν τον τρόπο, ο τελικός στόχος του σοσιαλιστικού κινήματος, αποκαλείται πολλές φορές κομμουνιστική και αντιπαρατίθεται με τον καπιταλισμό και την ελεύθερη αγορά.
Πολιτικά ο σοσιαλισμός έχει συσχετιστεί κατά καιρούς τόσο με συστήματα λήψης αποφάσεων βασισμένα στην άμεση δημοκρατία, όσο και στηριγμένα στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή στον ολοκληρωτισμό.

6.5.10

Η τραγωδία στο "Κ. Μαρούση" δυο δεκατίες νωρίτερα...

Επανάληψη της ιστορίας μπορεί να μοιάζει σε πολλούς η χθεσινή τραγωδία στην Τράπεζα Marfin, η οποία έχει κοινά σημεία με τα δραματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου του 1991, μια μέρα μετά τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα.

Την επαύριο της δολοφονίας του καθηγητή Τεμπονέρα, μικροεπεισόδια στις παρυφές διαδήλωσης διαμαρτυρίας στην Αθήνα για τη δολοφονική επίθεση κατά του άτυχου καθηγητή από τον Ι. Καλαμπόκα, κατέληξαν σε πολύωρες συγκρούσεις νέων με τα ΜΑΤ. Ένα από τα εκατοντάδες δακρυγόνα που ρίχτηκαν κατά των διαδηλωτών προκάλεσε πυρκαγιά στη διασταύρωση της οδού Θεμιστοκλέους με την Πανεπιστημίου, στο βιβλιοχαρτοπωλείο Λίβα η οποία εξαπλώθηκε στο κτίριο του «Κ. Μαρούση». Στο σημείο σπεύδουν πυροσβεστικές δυνάμεις, οι οποίες όμως δέχονται εξίσου επίθεση με χημικά και αναγκάζονται να υποχωρήσουν.

Όταν η πυρκαγιά σβήσει μετά τα μεσάνυχτα θα ανασυρθούν νεκροί από ασφυξία ο 32χρονος επιχειρηματίας Περικλής Ρεπάκης, ο 57χρονος δικηγόρος Μανόλης Κοντόπουλος, ο 59χρονος χρυσοχόος Ιωάννης Νεμετζίδης κι ένα -αγνώστων στοιχείων μέχρι σήμερα- νεαρό άτομο. Οι πορείες διαμαρτυρίας, καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής θα συνεχιστούν για τα επόμενα 24ωρα έως ότου ο τότε υπουργός Παιδείας Γιώργος Σουφλιάς θα ανακοινώσει ότι αποσύρονται τα νομοσχέδια που είχαν προκαλέσει εξαρχής την αντίδραση του κόσμου.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν πλήθος επώνυμες καταθέσεις για την άνευ ορίου εκτόξευση χημικών από τις δυνάμεις καταστολής που προκάλεσε την πυρκαγιά, η υπηρεσιακή ΕΔΕ έκλεισε την υπόθεση κάνοντας λόγο για «εμπρησμό του κτιρίου από αναρχικούς». Αργότερα, σύμφωνα με το βούλευμα του συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών (3418/1997), η πυρκαγιά χαρακτηρίστηκε βομβιστική ενέργεια και αποδόθηκε είτε σε ρίψη βόμβας μολότοφ από τους αναρχικούς είτε σε ρίψη δακρυγόνων με ειδικά τουφέκια από τους αστυνομικούς.



από tvxs

καταγγελια εργαζόμενης στη ΜΑΡΦΙΝ

"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."

3.5.10

Πώς τα παιχνίδια δισεκατομμυριούχων επιχειρηματιών από την Ισλανδία χρεοκόπησαν τη χώρα

Επί πέντε μερόνυχτα συνεχιζόταν η πιο θλιβερή θεατρική παράσταση που έχουν δει ποτέ οι Ισλανδοί. Μια ομάδα 45 ηθοποιών ανέλαβε να διαβάσει από τη σκηνή του δημοτικού θεάτρου του Ρέικιαβικ τις 2.300 σελίδες του πορίσματος γύρω από τα προκλητικά λάθη και τις εγκληματικές παραλείψεις που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. «Καμιά άλλη επιτροπή δεν έχει αναλάβει να φέρει στους πολίτες της τόσο άσχημα νέα», είπε ο επικεφαλής της ανεξάρτητης επιτροπής που συνέταξε τη λεγόμενη και «Έκθεση της Αλήθειας». Και αυτό γιατί η μελέτη κατηγορεί την κυβέρνηση και τις αρχές για «ακραία αμέλεια». Η κεντρική τράπεζα και το υπουργείο Οικονομικών έκλειναν τα μάτια, την ώρα που οι δισεκατομμυριούχοι επιχειρηματίες της χώρας αντιμετώπιζαν ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ισλανδίας σαν τον προσωπικό τους κουμπαρά και υποθήκευαν το μέλλον των 320.000 κατοίκων της χώρας.

Η Ισλανδία αποτέλεσε το μεγαλύτερο θύμα της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008. Μετά τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, η μία μετά την άλλη οι μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας ξέμειναν από ρευστό και κατέρρευσαν σε ένα ντόμινο που δεν άργησε να συμπαρασύρει ολόκληρη την οικονομία της Ισλανδίας. Σήμερα, η χώρα επιβιώνει εξαιτίας των έκτακτων δανείων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ καλείται να αποζημιώσει με 3,9 δισ. ευρώ τη Βρετανία και την Ολλανδία για τα χρήματα που έχασαν οι πολίτες τους στις χρεοκοπημένες ισλανδικές τράπεζες.

Αν και τις πρώτες ημέρες της κρίσης τα σενάρια που κυκλοφορούσαν στο Ρέικιαβικ ήθελαν τη νησιωτική χώρα να έχει πέσει θύμα των «παιχνιδιών» κάποιων κερδοσκοπικών hedge funds, οι Ισλανδοί δεν άργησαν να αντιληφθούν ότι ο πραγματικός «εχθρός» τους ήταν εσωτερικός. Η οργή ξεχειλίζει απέναντι στις αρχές, τους τραπεζίτες και τους επιχειρηματίες, για αυτό και πολλοί ήταν εκείνοι που θέλησαν να παρακολουθήσουν από κοντά ή μέσω του ίντερνετ την «παράσταση» που ανέβηκε στο δημοτικό θέατρο του Ρέικιαβικ.

Το πόρισμα των Ισλανδών είναι η πιο σοβαρή μέχρι στιγμής έρευνα γύρω από τα δραματικά γεγονότα που συντάραξαν την παγκόσμια οικονομία το 2008. Μετά από 15 μήνες ερευνών, η αρμόδια επιτροπή διαπίστωσε προκλητική αμέλεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων των αρχών, με αποτέλεσμα οι τράπεζες της χώρας να καταρρεύσουν σαν ντόμινο, η μία μετά την άλλη, σε διάστημα λίγων ημερών. «Είχαν τις απαραίτητες πληροφορίες, αλλά δεν έδρασαν αναλόγως. Ο καθένας έριχνε τις ευθύνες στον επόμενο», είπε ο πρόεδρος της επιτροπής, Pall Hreinsson.

Η «ανεπαρκώς επανδρωμένη και άπειρη» εποπτική αρχή του χρηματοοικονομικού κλάδου καθόταν με σταυρωμένα χέρια την ώρα που έβλεπε τις τράπεζες να γιγαντώνονται πέραν κάθε λογικής. Το ίδιο έκανε και η κεντρική τράπεζα. «Σε επτά χρόνια, οι τρεις τράπεζες έγιναν 20 φορές μεγαλύτερες και αυτός είναι ο βασικός λόγος της κατάρρευσης της οικονομίας», είπε ένα εκ των μελών της επιτροπής. Πραγματικά, τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δείχνουν ότι το ενεργητικό των Kaupthing, Landsbanki και Glitnir διογκώθηκε από το 100% του ΑΕΠ της Ισλανδίας το 2004 στο 923% το 2007. Σε κάποια στιγμή, το παθητικό τους ήταν κατά 16 φορές μεγαλύτερο από τα συναλλαγματικά αποθεματικά της χώρας.

Η γιγάντωση των τραπεζών εξυπηρετούσε σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα μιας μικρής ομάδας φιλόδοξων και πανίσχυρων επιχειρηματιών της Ισλανδίας. Οι δισεκατομμυριούχοι της χώρας έγιναν γνωστοί στη Βρετανία ως «Βίκινγκ Επιδρομείς», γιατί με τη μία εντυπωσιακή επιχειρηματική εξαγορά μετά την άλλη, έφτασαν να ελέγχουν μεγάλα ονόματα κυρίως από το χώρο του βρετανικού λιανεμπορίου. Φυσικά, οι αυτοκρατορίες που έχτισαν στηρίχθηκαν στα δάνεια που τους χορηγούσαν σχεδόν με κλειστά μάτια οι τρεις μεγάλες ισλανδικές τράπεζες.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των Agustκαι Lydur Gudmundsson, των δύο αδερφών που ελέγχουν την αυτοκρατορία τροφίμων Bakkavor. Μέσω της επενδυτικής τους εταιρείας Exista, τα δύο αδέρφια κατείχαν το 23% της Kaupthing, κάτι που ανάγκαζε την τράπεζα να χρηματοδοτεί κάθε επιχειρηματικό τους άνοιγμα. Λίγες εβδομάδες πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, οι εταιρείες συμφερόντων των Gudmundsson βρίσκονταν να χρωστούν στην Kaupthing 1,4 δισ. ευρώ.

Και η Kaupthing δεν ήταν η μοναδική από την τριάδα των μεγάλων τραπεζών που ακολουθούσε αυτή την πρακτική. Όλες αναγκάζονταν να δίνουν στους μεγάλους επιχειρηματίες –που ήταν και μεγαλομέτοχοί τους- τέτοια δάνεια, τις περισσότερες φορές με ανεπαρκείς εγγυήσεις. «Εάν απέρριπτα τα αιτήματα από τους ιδιοκτήτες της τράπεζας θα ήταν σαν να υπέβαλα την παραίτησή μου», είπε στην ανεξάρτητη επιτροπή ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Landsbanki, Sigurjon Arnason. Μεγαλύτερος μέτοχος της Landsbanki ήταν ο γνωστός επιχειρηματίας Thor Bjorgolfsson. «Αυτές οι επενδυτικές εταιρείες είχαν αφύσικα εύκολη πρόσβαση σε δάνεια από τις τράπεζες, λόγω της μετοχικής σχέσης και της επιρροής που ασκούσαν πάνω τους», εξήγησε μέλος της επιτροπής.

Μάλιστα, οι τράπεζες συνέχισαν να χρηματοδοτούν τους «Βίκινγκ Επιδρομείς» ακόμα και την ώρα που όδευαν προς τη χρεοκοπία. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Jon Asgeir Johannesson, βασικού μετόχου της Glitnir, και του συνεταίρου του, Palmi Haraldsson. Σειρά από e-mailsπου παρουσιάστηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία σε δίκη με την οποία διεκδικείται αποζημίωση για τις ζημιές της τράπεζας από τους δύο άνδρες, αποτυπώνουν τα πολύπλοκα χρηματοοικονομικά dealsμε τα οποία οι επιχειρηματίες πλούτιζαν σε βάρος της τράπεζας. Σε ένα από αυτά τα e-mails, ένας αγανακτισμένος διευθυντής της Glitnir έγραφε: «Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν δανείζουμε απλά στον Palmi 2 δισ. κορώνες για να τα καταχωνιάσει στα νησιά Κέιμαν πριν να χρεοκοπήσει, αντί να κάνουμε όλα αυτά τα μπερδέματα».

Κορίνα Σαμάρκου

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ στην ΑΘΗΝΑ στις 17/5 στο γήπεδο του ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής πραγματοποιεί κεντρική συγκέντρωση στην Αθήνα στις 17 Μαΐου στις 7.30 μ.μ., στο γήπεδο του ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ.

Το θέμα της είναι : Υπάρχει Άλλος Δρόμος – Η Απάντηση της Αριστεράς στην Κρίση.

Ομιλητές οι : Αλέκος Αλαβάνος, Χρήστος Κατσούλας, Μαρία Μπόλαρη

Συζήτηση Επιστημόνων για το χρέος και το ευρώ 06/5 στο Πάντειο

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής οργανώνει δημόσια συζήτηση καθηγητών πανεπιστημίου και οικονομολόγων με δύο κρίσιμα θέματα:

Πρώτο: Συνεχίζουμε ή παύουμε τις πληρωμές για το δημόσιο χρέος;
Δεύτερο: Μένουμε ή αποχωρούμε από το ευρώ;

Συμμετέχουν οι: Κ. Βεργόπουλος, Γ. Δραγασάκης, Δ. Καζάκης, Κ. Λαπαβίτσας, Σπ. Μαρκέτος, Κ. Μελάς. Θα ανταλλάξουν απόψεις για τις διάφορες εναλλακτικές λύσεις στα δύο αυτά θέματα και θα απαντήσουν σε ερωτήσεις των συμμετεχόντων.

Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη 6 Μαΐου, 6.00 μ.μ, στην ΑΣΟΕΕ

28.4.10

25.4.10

Οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ σχολιάζουν τη νέα εποχή που έρχεται

Του Παναγιώτη Μπίτσικα από το "Βήμα", 25/04/2010.

Μπορεί το γενικό πρόσταγμα για τα ζητήματα της οικονομίας να έχει ο 63χρονος οικονομολόγος και πρώην βουλευτής κ. Γ. Δραγασάκης (κατηγορηματικά αντίθετος στην εμπλοκή του ΔΝΤ, που, όπως λέει, είναι μηχανισμός επιβολής του νεοφιλελευθερισμού), υπάρχουν όμως και άλλες απόψεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ «ακούει» και συνομιλεί με τον καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο ΕΜΠ κ. Γ. Μηλιό, όπως και με τον λέκτορα του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Σπ. Λαπατσιώρα. Επίσης, βαρύτητα έχουν οι παρεμβάσεις των κκ. Ηλ. Ιωακείμογλου και Γ. Κουζή - επιστημονικοί σύμβουλοι του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-, αλλά και του οικονομολόγου και διευθυντή του Ινστιτούτου «Ν. Πουλαντζάς» κ. Χ. Γολέμη που είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ. Ο κ. Γ. Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, συμπορεύεται με τον υπεύθυνο οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π.Λαφαζάνη και με όσους προτείνουν την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, ενώ είναι εντός της οπτικής τους ακόμη και η έξοδος από την ΟΝΕ. Με ενδιαφέρον εξετάζουν στον ΣΥΝ τις απόψεις του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Απ. Δεδουσόπουλου, ο οποίος υπήρξε επιστημονικός σύμβουλος του ευρωβουλευτή Κώστα Φιλίνη (1986-1987).

«Το Βήμα» μίλησε με τέσσερις οικονομολόγους που επηρεάζουν με τη σκέψη τους τον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, τους κκ. Ευκλ. Τσακαλώτο, Κ. Βεργόπουλο, Γ. Σταθάκη και Θ. Παρασκευόπουλο. Εδωσαν τη δική τους απάντηση στο ερώτημα: «Ποια είναι η άποψή σας για την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ- ΔΝΤ και τι θα προτείνατε για την αντιμετώπιση των άμεσων αναγκών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους;».

--------------- Γ. Σταθάκης «Ενδειξη αναξιοπιστίας»

«Η προσφυγή στον μηχανισμό “διάσωσης” ΕΕ και ΔΝΤ αποτελεί ένδειξη αναξιοπιστίας του ελληνικού δικομματικού συστήματος και της Νομισματικής Ενοποίησης της Ευρώπης. Το ελληνικό δικομματικό σύστημα που όχι μόνο διαμόρφωσε συστηματικά ένα πρωτοφανές σύστημα διαφθοράς, ανικανότητας και κατασπατάλησης πόρων αλλά ακόμη και σήμερα αδυνατεί να παρουσιάσει ένα βιώσιμο και δίκαιο πρόγραμμα περιορισμού των ελλειμμάτων με πειστική φορολόγηση του μεσαίου και ανώτερου πλούτου και δραστική περικοπή των άχρηστων δημοσίων δαπανών. Της ΕΕπου έφτιαξε ένα κοινό νόμισμα χωρίς “δανειστή της ύστατης στιγμής” και κοινοτικό προϋπολογισμό και που σήμερα δεν “θέλει” ή δεν “μπορεί” να διαμορφώσει αξιόπιστους μηχανισμούς “αλληλεγγύης”».

Ο κ. Γ. Σταθάκης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Γεννήθηκε το 1953 και σπούδασε Οικονομικά στα Πανεπιστήμια της Αθήνας και του Νιούκαστλ. Διετέλεσε επισκέπτης ερευνητής στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Είναι Α΄ αντιπρόεδρος του ΔΣ της «Αυγής».

--------------- Κ. Βεργόπουλος «Σφάλματα κατά συρροήν»

«Η κυβέρνηση διαπράττει ασυγχώρητα σφάλματα κατά συρροήν: α) αναχρηματοδοτεί με κόστος 8% παλαιότερα χρέη που έχουν συναφθεί με 3%, β) εμπλέκεται σε ασύμβατη σχέση:το χρέος αυξάνεται με 8%, ενώ το εθνικό εισόδημα υποχωρεί με-4%, γ) το χειρότερο:η ασυμβατότητα μεταξύ χρέους και εισοδήματος επιδεινώνεται με μέτραπου, αντί να βγάζουν τη χώρα από το αδιέξοδο, την εγκλωβίζουν βαθύτερα, δ) με τις περικοπές εισοδημάτων και συντάξεων και την αύξηση φορολογίαςδιασφαλίζεται εξαθλίωση, δεν προωθείται η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η τελική χρεοκοπία.Επιβάλλεται αναδιαπραγμάτευση του χρέους με περίοδο χάριτος, αλλαγή οικονομικής πολιτικής, με προτεραιότητα στην αύξηση του εισοδήματος. Χωρίς αύξηση εισοδήματος, το χρέος δεν θα αποπληρωθεί ποτέ».

Ο κ. Κ. Βεργόπουλος είναι καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VΙΙΙ και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Γεννήθηκε το 1942 στην Αθήνα και έχει συνδέσει την επιστημονική του πορεία με παρεμβάσεις στα κοινωνικά τεκταινόμενα. Κουβαλά στη σκέψη του, όπως ο ίδιος έχει γράψει, τον Μαρξ, τον Μπερνστάιν, τον Μαρκούζε, ακόμη και τον Λακάν.

--------------- Ευ. Τσακαλώτος «Η ύφεση θα βαθύνει»

«Η κυβέρνηση εξέτασε μόνο μία παράμετρο της κρίσης: “πού θα βρούμε λεφτά”.Δεν διερεύνησε ζητήματα συσχετισμών στην Ελλάδα και συμμαχιών στην Ευρώπη, δεν στενοχώρησε το κεφάλαιο και τις αγορές, δεν διάλεξε άλλο μοντέλο ανάπτυξης. Ετσι, κατέληξαν σε μια λύση που και άδικη είναι και αναποτελεσματική. Με την προσφυγή στον μηχανισμό ΕΕ- ΔΝΤ, η ύφεση θα βαθύνει. Μπορεί να μειωθεί το χρέος αλλά θα είναι χειρότερο το εισόδημα και επομένως ο λόγος χρέους και εισοδήματος θα επιδεινωθεί. Ακριβώς αυτή η στρατηγική του αποπληθωρισμού, ύστερα από μεγάλες κρίσεις,ποτέ δεν δούλεψε».

Ο κ. Ευ. Τσακαλώτος, είναι καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε το 1960 στην Ολλανδία, έζησε 28 χρόνια στη Βρετανία- σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και του Σάσεξ και δίδαξε επί τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Κεντ- και ήρθε το 1993 στην Ελλάδα. Είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ (Κοκκινοπράσινο Δίκτυο) και μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

--------------- Θ. Παρασκευόπουλος «Θα επιδεινώσουν το πρόβλημα»

«Ο “μηχανισμός στήριξης” θα επιδεινώσει το πρόβλημα αντί να το λύσει. Ο συνδυασμός υψηλού επιτοκίου και αναγκαστικής ύφεσης θα επιφέρει πλήρη αδυναμία του ελληνικού Δημοσίου να πληρώσει τα χρέη του. Αυτό θα φανεί ήδη από έσοδα από ΦΠΑ του δευτέρου διμήνου 2010 και από τις εισπράξεις του ΙΚΑ:στη φοροδιαφυγή και στην εισφοροδιαφυγή θα προστεθούν η ανεργία και η ασφυξία των μικρών επιχειρήσεων. Το ερώτημά «Και τι να κάνουμε τώρα;», όταν το θέτουν οι κρατούντες, είναι κυνικό. Διότι οι ερωτώντες έκαναν τα χρέη, έδωσαν φορολογική ασυλία στον μεγάλο πλούτο και συνδιαμόρφωσαν το θεσμικό καθεστώς της ευρωζώνης, έναν αληθινό οικονομικό ζουρλομανδύα».

Ο κ. Θ. Παρασκευόπουλος σπούδασε Οικονομικά, Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία στη Γερμανία. Από το 2007 είναι επιστημονικός συνεργάτης στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα μέλος της διεύθυνσης της ΚΟ- είναι στέλεχος της ΑΚΟΑ.

Συνεργάτης των εφημερίδων «Εποχή» και «Αυγή» και του ΡΣ 105,5 στο Κόκκινο.

Αλαβάνος: Να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα σε Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου

Λυπάμαι που το λέω αυτό,
αλλά πιστεύω ότι θα έπρεπε να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα τόσο στον κ. Παπανδρέου όσο και στον κ. Παπακωνσταντίνου.

Διότι αυτή η συμφωνία υποδούλωσης στην ΕΕ και στο ΔΝΤ, για πάρα πολλά χρόνια, της Ελλάδας και του ελληνικού λαού είναι απαράδεκτη. Και θέλω να ελπίζω ότι όχι πια μόνο οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο αλλά σε κοινό μέτωπο με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, που ήδη καταλαβαίνουν ότι τους πιάνουν οι ρυθμίσεις, θα την ακυρώσουν πολύ γρήγορα στην πράξη.

Δεν μας αξίζει μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό και υπουργούς της να επιδεικνύουν στις διεθνείς τηλεοράσεις ότι έχουν proficiency στην αγγλική, όπως ακριβώς οι κυβερνήσεις με τους Αμερικανούς γιάπηδες στις κατεστραμμένες σοσιαλιστικές χώρες το 1990 και να αποδεικνύουν συνεχώς ότι δεν έχουν απολυτήριο δημοτικού στην προστασία της ελληνικής οικονομίας.

Νομίζω η Αριστερά πρέπει να κάνει δύο πράγματα. Το ένα να στηρίξει κάθε εστία αντίστασης και προσπάθεια ακύρωσης αυτής της συνθήκης υποδούλωσης και το δεύτερο να προβάλει την εναλλακτική λύση η οποία υπάρχει, παρά το γεγονός ότι είμαστε πάνω σε ένα πεδίο κρισιακό πραγματικής χρεοκοπίας που αφήνει η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Εμείς δεν θα πληρώσουμε χρέη τα οποία έχουν δημιουργεί από την οικονομική κρίση ή από την τοκογλυφία. Ότι χρειάζεται αναδιαπραγμάτευση που σημαίνει επιμήκυνση και χαμηλότερα επιτόκια και βέβαια μια σειρά άλλα μέτρα σε σχέση με τις δημοσιονομικές εξοικονομήσεις που θα στρέφονται ενάντια στον μεγάλο πλούτο, ενάντια στους εξοπλισμούς και όχι ενάντια στους εργαζόμενους.

Η Αριστερά οφείλει να σταθεί με τον τρόπο που στάθηκε στο άρθρο 16. Η κρίση σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερη. Τα προβλήματα που διακυβεύονται είναι πολύ μεγαλύτερα από το άρθρο 16...


Αλέκος Αλαβάνος σε εκδήλωση της εφημερίδας «Δρόμος της Αριστεράς» στη Θεσσαλονίκη.

Η οικονομική κρίση στα ΜΜΕ

Γράφει η Αλεξάνδρα Κορωναίου/Αναπλ. Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.


Αγχος, φόβος, απέχθεια, κατάθλιψη είναι τα αισθήματα που προκαλεί στους πολίτες ο τρόπος κάλυψης της «καθημερινής» ιστορίας της οικονομικής κρίσης από τα ΜΜΕ.

Το συμπέρασμα αποτυπώνεται σε έρευνα που πραγματοποιούμε με τους φοιτητές στο μάθημα Ψυχοκοινωνιολογία των ΜΜΕ στο Πάντειο Πα νεπιστήμιο.

Η έρευνα αφενός αποκωδικοποιεί τα οπτικοακουστικά μηνύματα, αναλύοντας τα κεντρικά δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης και καθημερινά έντυπα, αφετέρου καταγράφει πώς προσλαμβάνει το κοινό, ηλικίας 18-50 ετών, την κρίση από τα ΜΜΕ αλλά και πώς τη βιώνει. Να μερικά προσωρινά συμπεράσματα:

1. Κύριο χαρακτηριστικό είναι η δραματοποίηση της κρίσης. Παρουσιάζεται ως μια τεράστια φυσική καταστροφή, ως μια άλλη 11η Σεπτεμβρίου. Ακολουθείται η ίδια «συνταγή» παρουσίασης, χωρίς να αναλύονται οι βαθύτεροι λόγοι ούτε να ακούγονται τρόποι διεξόδου από την κρίση.

2. Υπάρχει ευρύτερη ενοχοποίηση του κοινού. Όλοι σχεδόν νιώθουν υπεύθυνοι της κατάστασης είτε με την υιοθέτηση καταναλωτικών τρόπων ζωής είτε επειδή δανείστηκαν είτε ακόμη επειδή...
φοροδιαφεύγουν, λαδώνουν κ.λπ. Η εικόνα που μεταφέρουν είναι η εικόνα μιας διεφθαρμένης κοινωνίας στο σύνολο της. Η συλλογική ενοχοποίηση «απαγορεύει» το θυμό και την οργή, δημιουργεί συναισθήματα αυτοαπόρριψης, καθηλώνει τους ανθρώπους και οδηγεί αθόρυβα στην αποδοχή των μέτρων.

3. Τα μέσα υπερτονίζουν την ανασφάλεια ως τη μόνη δυνατή συμπεριφορά. Οι συλλογικές αντιδράσεις (διαδηλώσεις, απεργίες κ.λπ.) προβάλλονται συνήθως τελευταίες, άρα ασήμαντες και, τελικά, μάταιες.

4. Κυριαρχεί το μοτίβο: Είμαστε όλοι υπαίτιοι για την κατάσταση της χώρας, η αντιμετώπιση όμως είναι: α) υπόθεση των πολιτικών που χειρίζονται τα πράγματα και β) ατομική υπόθεση του καθενός που καλείται να τα βγάλει πέρα όπως μπορεί μόνος του.

Ωστόσο, τα ΜΜΕ προκαλούν, συχνά, τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Στην έρευνα μας διαπιστώνουμε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

1. Τα νέα στην τηλεόραση προκαλούν φόβο, απέχθεια, κατάθλιψη. Πολλοί αποφεύγουν πλέον τις ειδήσεις, γιατί προκαλούν άγχος («Μιλάνε σαν να είναι ένας τυφώνας που μας έχει παρασύρει όλους», «Ανοίγω την τηλεόραση και αρρωσταίνω», «Γνωρίζω ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, αλλά δεν χρειάζεται να πενθώ συνέχεια»).

2. Οι πολίτες εντοπίζουν μια αντίφαση ανάμεσα στην εικόνα καταστροφής των ΜΜΕ και την πραγματικότητα. Δεν θεωρούν ότι κάτι άλλαξε δραματικά στην καθημερινότητα. Εκτιμούν, επίσης, ότι δεν είναι κακό να περιοριστούν κάποιες πολυτέλειες. Ίσως, λέει κάποιος, να ξαναβρούμε το μέτρο.

3. Θεωρούν ότι δεν θα γίνουμε πραγματικά φτωχοί όλοι. Διαπιστώνουν ότι οι πλούσιοι, ακόμη και στην κρίση, γίνονται πλουσιότεροι. Δεν εμπιστεύονται τους χειρισμούς των πολιτικών, αλλά δεν βλέπουν άλλη επιλογή. Δηλώνουν απογοητευμένοι από το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

4.Οι νεότεροι και πιο πολιτικοποιημένοι θεωρούν σίγουρο ότι θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη. Οι μεγαλύτεροι (25 και άνω) δεν το πολυπιστεύουν.

18.4.10

Φάρσα στην αντιτρομοκράτικη ,για να μην ξεχνιόμαστε...

Αλέκος Αλαβάνος: O Παπανδρέου θα φύγει με ελικόπτερο από το Μαξίμου

1. Ο Παπανδρέου θα φύγει με ελικόπτερο από το Μέγαρο Μαξίμου. Κι όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο για να μη μπει η Ελλάδα στην περιπέτεια της Ουγγαρίας.

2. Τον Παπανδρέου τον έχουμε για λόγους εθιμοτυπικούς. Κυβέρνηση είναι η ΕΕ. Ήρθε ο Όλι Ρεν και είπε: «αυτά τα μέτρα θα πάρετε».

3. Τίθεται ζήτημα δημοκρατίας. Η κυβέρνηση δε νομιμοποιείται για τα μέτρα που παίρνει. Βγήκε ο λαγός μέσα από το καπέλο. Οι εκλογές δεν είναι καλλιστεία, είναι συμβόλαιο με το λαό.

4. Υπό το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν έχει νόημα να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Στην ΕΕ δεν είμαστε δεδομένοι. Έχουμε τεράστιες δυνατότητες διαπραγμάτευσης που η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε.

5. Πρέπει να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Όμως ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτε μία κυβέρνηση της ΝΔ, έχουν την ικανότητα να το κάνουν.

6. Αν εφαρμοστεί «θεραπεία σοκ» για τα δημοσιονομικά στην Ελλάδα, θα παγώσει η οικονομία. Με την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο για νέα μέτρα.

7. Το πολιτικό σκηνικό είναι ξεπερασμένο. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές δείχνει την αλλαγή τοπίου. Η χώρα χρειάζεται μία άλλη πλειοψηφία, η οποία είναι δυνατή. Προς αυτό το σημείο κατευθύνομαι.

8. Η Αριστερά καλείται από την ιστορία. Πρέπει να ζητήσει δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας, να ζητήσει να φύγει η κυβέρνηση και να προσεγγίσει με μετωπικές δράσεις το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ο κοινωνικός χώρος της Αριστεράς δεν είναι αρκετός.

9. Δεν έχω δει κανένα Λαφοντέν στο ΠΑΣΟΚ. Όμως είναι πολύς ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ και οι πρώην οπαδοί του που θέλουν να ακούσουν το λόγο της Αριστεράς.

10. Όσοι συνδέουν την τρομοκρατία με το Δεκέμβρη δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Το να συγκρίνει κανείς ένα ομόθυμο και καθολικό κίνημα με μορφές τρομοκρατίας προσβάλλει τα παιδιά του κόσμου.


Από συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στην εκπομπή "Παιχνίδια Εξουσίας" - ΚΑΝΑΛΙ 1 Πειραιάς /90,4

14.4.10

Η "επανάσταση" του πασοκ

Να φύγει η κυβέρνηση ζητά ο Αλ. Αλαβάνος

Γιατί ποιούς λόγους πρέπει να φύγει η κυβέρνηση σύμφωνα με τον Αλέκο Αλαβάνο απο την σημερινή εκδήλωση του «Μετώπου» στα Πατήσια.


1. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί δεν είναι μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Στις εκλογές οι πολίτες εμπιστεύονται πρώτα και κύρια πολιτικές και δευτερευόντως πρόσωπα και κομματικούς μηχανισμούς. Ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι καλλιστεία. Απαιτεί συμβόλαιο με τον λαό. Το προεκλογικό συμβόλαιο της κυβέρνησης Παπανδρέου έχει παραβιασθεί απολύτως. Στη σημερινή της πολιτική δεν διαθέτει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση. Είναι μια παράνομη κυβέρνηση ...

2. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει, γιατί ούτως ή άλλως δεν είναι πραγματική κυβέρνηση της χώρας. Οικειοθελώς παραιτήθηκε από τον ρόλο της. Είναι σκιώδης. Την Ελλάδα την κυβερνά ο Μπαρόζο, ο Τρισέ, ο Όλι Ρεν, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί.

3. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί έχει ταπεινώσει σε απίστευτο βαθμό την Ελλάδα.

4. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί ο Γ. Παπανδρέου διατελεί, σε πλήρη σύγχυση ανάμεσα στις πολιτικές του υποχρεώσεις και τα προσωπικά του ενδιαφέροντα.

5. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί δεν υπερασπίστηκε τη χώρα.

6. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί παρέδωσε τη χώρα μας στα χέρια των πιο ακόρεστων και αναίσχυντων τοκογλύφων.

7. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει γιατί η πολιτική της είναι όχι ο μόνος δρόμος που υπάρχει, αλλά και ο μόνος δρόμος που οδηγεί την οικονομία και την κοινωνία σε αδιέξοδο, που μπορεί να τις σφραγίσει για όλον τον εικοστό πρώτο αιώνα.

8. Πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου γιατί είναι προϋπόθεση να αρθούν όλα τα επώδυνα για δημόσιους και ιδιωτικούς εργαζόμενους μέτρα.

9. Η κυβέρνηση Παπανδρέου οφείλει να φύγει ακριβώς γιατί υπάρχει σαφής, συγκεκριμένη, ρεαλιστική εναλλακτική πολιτική που θα συνεγείρει την κοινωνία, θα την ενεργοποιήσει, θα πυροδοτήσει ένα κίνημα αλληλεγγύης και δράσης.

10. H κυβέρνηση Παπανδρέου πρέπει να φύγει το γρηγορότερο δυνατό γιατί δεν έχει καμία απολύτως βάση η άποψη ότι δεν υπάρχει άλλη κυβερνητική εκδοχή. Ασφαλώς και δεν υπάρχει άλλη για όσους βλέπουν τις εξελίξεις εγκλωβισμένοι μέσα στο πλαίσιο και στην αριθμητική του παρακμασμένου σημερινού πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα όμως βρίσκεται μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της. Σε τέτοιες συνθήκες πάντα γινόταν μια πλήρης ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, είτε μετά από τη χρεοκοπία και την ήττα στις αρχές του 20ου αιώνα, είτε μετά τον εμφύλιο πόλεμο, είτε μετά την πτώση της δικτατορίας. Η αλλαγή είναι αναγκαία και δυνατή μέσα από την Ανατροπή του πολιτικού συστήματος με ένα Μέτωπο ποταμό, που θα ενώνει τον αριστερό με τον σοσιαλιστικό χώρο, με τη νεολαία, με κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από την προηγούμενη κομματική του ένταξη, που πιστεύει στην Αλληλεγγύη, στη Λαϊκή Κυριαρχία, στην Ανεξαρτησία, στην Προκοπή για την πατρίδα μας.

25.3.10

Max Keiser για την κρίση στην ελλάδα

Η ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ

Μία από τις κορυφαίες αντιστασιακές πράξεις κατά των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους ήταν η πολύνεκρη ανατίναξη του κτιρίου της ναζιστικής «Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης» (ΕΣΠΟ) στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος. Το εγχείρημα έφερε σε πέρας στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μια ομάδα αποφασισμένων ανδρών και γυναικών της αντιστασιακής οργάνωσης «Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων» (ΠΕΑΝ).

Την εποχή εκείνη η ΕΣΠΟ, με αρχηγό τον γιατρό Σπύρο Στεροδήμο, προκαλούσε τους υπόδουλους Έλληνες, επειδή προσπαθούσε να στρατολογήσει νέους για να συγκροτήσουν την «Ελληνική Λεγεώνα», που θα πολεμούσε στο πλευρό της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο. Η ΠΕΑΝ ήταν μια μικρή αντιστασιακή οργάνωση με αρχηγό τον δημοκρατικό αξιωματικό της Αεροπορίας Κώστα Περρίκο, που είχε αποταχθεί από τη δικτατορία Μεταξά.

Πολλά από τα μέλη της οργάνωσης συμπαθούσαν πολιτικά τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και βρίσκονταν σε ανοιχτή γραμμή μαζί του. Ιδεολογικά κινούνταν μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας. Η ΠΕΑΝ προέτρεπε τους Έλληνες σε αντίσταση με κάθε μέσο, προκειμένου να ενισχυθεί η μεταπολεμική θέση της χώρας και οι εθνικές διεκδικήσεις και καλούσε σε ενότητα όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ήταν δημοφιλής στη μορφωμένη νεολαία των αστικών κέντρων, αλλά οι σχέσεις της με το ΕΑΜ ήταν ψυχρές.

Το χτύπημα εναντίον της ΕΣΠΟ προετοιμάστηκε προσεκτικά και αποφασίστηκε να γίνει το πρωί της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου. Στην επιχείρηση πήραν μέρος τέσσερα άτομα: Ο Περρίκος, ο τεχνικός τηλεπικοινωνιών Αντώνης Μυτιληναίος, ο φοιτητής Νομικής Σπύρος Γαλάτης και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα. Η βόμβα συναρμολογήθηκε στο σπίτι της Μπίμπα και μεταφέρθηκε από την ίδια και τον Μυτιληναίο με μεγάλη προσοχή έξω από τα γραφεία της ΕΣΠΟ.

Ο Μυτιληναίος και ο Γαλάτης εισχώρησαν στο κτίριο από μια αφύλαχτη πόρτα της οδού Γλάδστωνος και τοποθέτησαν τη βόμβα σ' ένα άδειο γραφείο στον ημιώροφο. Στον πρώτο όροφο στεγάζονταν τα γραφεία της ΕΣΠΟ και στους υπόλοιπους γερμανικές υπηρεσίες. Ο Γαλάτης άναψε το φιτίλι και αμέσως μαζί με τον Μυτιληναίο απομακρύνθηκαν. Ο Περρίκος και η Μπίμπα παρακολουθούσαν την επιχείρηση από κοντινό ζαχαροπλαστείο, έτοιμοι για κάθε βοήθεια.

Ήταν ακριβώς 12:03 το μεσημέρι, όταν ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη και πυκνός μαύρος καπνός σκέπασε την Πατησίων. Επικράτησε μεγάλη σύγχυση και πανικός, ώστε οι Γερμανοί σήμαναν συναγερμό, νομίζοντας ότι επρόκειτο για αεροπορική επιδρομή. Το εσωτερικό του κτιρίου κατέρρευσε και πήρε φωτιά. Η πυροσβεστική ξέθαβε νεκρούς από τα ερείπια: 29 μέλη της ΕΣΠΟ και 48 Γερμανοί αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους. Ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Σπύρος Στεροδήμος ανασύρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος και εξέπνευσε λίγες μέρες αργότερα. Η ναζιστική οργάνωση, μετά το πλήγμα, διαλύθηκε.

Σχεδόν αμέσως, η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δραστών της βομβιστικής επίθεσης. Χρειάστηκαν τη συνδρομή ενός προδότη υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, του Πολύκαρπου Νταλιάνη, για να εξαρθρώσουν στις 11 Νοεμβρίου 1942 τον επιχειρησιακό πυρήνα της ΠΕΑΝ. Περρίκος, Μπίμπα, Μυτιληναίος και Γαλάτης συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα ανακριτικά γραφεία της Γκεστάπο στον Πειραιά. Παρότι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, δεν λύγισαν και δεν μίλησαν. Μάλιστα, ο Αντώνης Μυτιληναίος κατόρθωσε να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μέση Ανατολή.

Τα υπόλοιπα τρία μέλη της οργάνωσης πέρασαν από γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάσθηκαν στην εσχάτη των ποινών. Ο αρχηγός της ΠΕΑΝ Κώστας Περρίκος τρις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα δις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά. Ο Γαλάτης καταδικάσθηκε σε θάνατο και 5 χρόνια δεσμά, αλλά τελικά του δόθηκε χάρη, αφού η οικογένειά του πλήρωσε 1.000 λίρες και μεταφέρθηκε σε φυλακές στη Γερμανία. Στις 4 Φεβρουαρίου 1943, ο 37χρονος υποσμηναγός Κώστας Περρίκος εκτελέστηκε στην Καισαριανή, παρά τις μεγάλες προσπάθειες του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Η Ιουλία Μπίμπα μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία και καρατομήθηκε δια πελέκεως. Ο προδότης Νταλιάνης σκοτώθηκε αργότερα από αντιστασιακούς.

Η είδηση της ανατίναξης του κτιρίου της ΕΣΠΟ πέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ελλάδας. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου και Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη. Το ΕΑΜ, είτε από επίξειξη μικρότητας είτε από κακή εκτίμηση, καταδίκασε το εγχείρημα κάνοντας λόγο για «επικίνδυνη και πρόωρη ατομική τρομοκρατία» και το χαρακτήρισε «προβοκάτσια», ενώ εκτίμησε ότι ο Περρίκος ήταν άνθρωπος της Γκεστάπο και ότι σύντομα επρόκειτο να αφεθεί ελεύθερος

Κράτος και οργανωμένο έγκλημα

 
Κλεάνθης Γρίβας
 
Η συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα δημιούργησε το παρακράτος, έναν ιδιότυπο «θεσμό» που λειτουργεί πέραν των ορίων της νομιμότητας, με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς, κυβερνητικούς και κομματικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο.
 
 
ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ


Το οργανωμένο έγκλημα εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο στις ΗΠΑ, εξαιτίας της απαγόρευσης και της δίωξης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών.
 
• Γεννήθηκε κατά την σταδιακή επιβολή της απαγόρευσης του οπίου για κάπνισμα (1875-1902).
• Ενηλικιώθηκε μετά την πλήρη απαγόρευση των οπιούχων και της κοκαΐνης με το νόμο Harrison (1914).
• Ωρίμασε κατά τη διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης (1920-1933).
• Ισχυροποιήθηκε σε τρομακτικό βαθμό εξαιτίας των διαδοχικών απαγορεύσεων ορισμένων ουσιών (ανάμεσα στις οποίες, κυριαρχική θέση κατέχουν η ηρωίνη και η κοκαΐνη).
• Εξελίχθηκε ως κακοήθης νεοπλασία, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και
• Εμπεδώθηκε ως καθοριστικός παράγοντας της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής ζωής.
 
Από τη δεκαετία του 1930 και μετά, χάρη στην απαγόρευση ορισμένων ουσιών που σκοπίμως ομαδοποιούνται υπό τον αδόκιμο και παραπλανητικό όρο «ναρκωτικά», δίπλα στη νόμιμη εξουσία του κράτους αναπτύσσεται η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος η οποία δρα άλλοτε ως ανταγωνιστής και άλλοτε ως συνεργός της κρατικής εξουσίας που την κυοφόρησε, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μιας δυναμικής ισορροπίας ανάμεσά στη νόμιμη εξουσία του κράτους και την παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής και της μιας και της άλλης, σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.
 
Συνδετικός κρίκος μεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος είναι ένα στρώμα κρατικών υπαλλήλων, κυβερνητικών αξιωματούχων και επαγγελματιών πολιτικών που μισθώνονται από την κρατική εξουσία και εξαγοράζονται από το οργανωμένο έγκλημα. Μέσο για τη συγκρότηση αυτού του συνδετικού κρίκου είναι η διαφθορά.
 
Στην αρμοδιότητα της κρατικής εξουσίας ανήκουν όλες οι γενικές και ειδικές ρυθμίσεις που βρίσκονται εντός των ορίων (ή και στις παρυφές) της νομιμότητας, ενώ στην αρμοδιότητα του οργανωμένου εγκλήματος περιλαμβάνονται όλοι οι τομείς δραστηριοτήτων που περιχαρακώνονται με απαγορευτικές νομοθετικές ρυθμίσεις (πορνεία, τυχερά παιχνίδια, όπλα και, κυρίως, ναρκωτικά). Ενα ιδιαίτερο πεδίο δράσης συνιστούν οι σχεδιασμοί που δεν μπορούν να συντελεστούν νομίμως, όπως οι ποικίλες βρόμικες επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών (υπονομευτική, αποσταθεροποιητική και ανατρεπτική δραστηριότητα, τρομοκρατία, και άλλα συναφή).
 
Πεδίο συνεργασίας της κρατικής εξουσίας και του οργανωμένου εγκλήματος αποτελούν όλες οι δραστηριότητες που βρίσκονται εκτός των ορίων της νομιμότητας και εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους, ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχουν τα όπλα, τα ναρκωτικά, ητρομοκρατία και η πορνεία. Σ' αυτό το χώρο, τα όρια μεταξύ νόμιμης και παράνομης εξουσίας γίνονται δυσδιάκριτα και η μία τίθεται στην υπηρεσία της άλλης, με τρόπο ώστε και οι δυο να προσπορίζονται σημαντικά οφέλη σε βάρος της κοινωνίας. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, τα όπλα, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατία αναδεικνύονται σε ένα, κρισιμότατο από κοινωνική και πολιτική άποψη, πλέγμα σχέσεων μεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος, που αρχίζουν από τη συνεργασία τους και καταλήγουν στην ταύτισή τους.
 
Η συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα γέννησε το παρακράτος, έναν ιδιότυπο «θεσμό» που λειτουργεί πέραν των ορίων της νομιμότητας, με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο.
 
Όπως προκύπτει από την ιστορική έρευνα, από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, ταναρκωτικά και η τρομοκρατία αποτελούν δυο αποτελεσματικά, πολιτικά και οικονομικά, εργαλεία που χρησιμοποιούνται από τις μυστικές υπηρεσίες και το οργανωμένο έγκλημα, που συνεργάζονται μεταξύ τους εξυπηρετώντας τους δικούς τους ιδιαίτερους σκοπούς.
 
Από το 1947 και μετά, οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών και του οργανωμένου εγκλήματος αλληλο-επικαλύπτονται στ' όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα την αλληλεπίδραση και τον αμοιβαίο μετασχηματισμό τους:
 
Το οργανωμένο έγκλημα (παράλληλα με την παραδοσιακή του δραστηριότητα στους τομείς της προστασίας, της πορνεία, του τζόγου και των ναρκωτικών) πολιτικοποιείταιδιαμέσου της εξυπηρέτησης πολιτικών στόχων που του τίθενται από τις μυστικές υπηρεσίες, όπως το σπάσιμο των απεργιών, οι βιαιότητες σε βάρος της αριστεράς και η διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. Και oι μυστικές υπηρεσίες (παράλληλα με την παραδοσιακή τους δραστηριότητα στους τομείς της κατασκοπίας, της αντικατασκοπίας και της πολιτικής τρομοκρατίας) εγκληματοποιούνται χρησιμοποιώντας τα μέσα του οργανωμένου εγκλήματος, και κυρίως τα ναρκωτικά.
 
Έτσι οι μυστικές υπηρεσίες αναδεικνύονται σε παράλληλη εξουσία, γιατί οι μπίζνες με τα ναρκωτικά εξασφαλίζουν σ’ αυτές μια πολιτική αυτονομία διαμέσου μιας σειράς «συμμαχιών» που μπορούν να διαφεύγουν από τον έλεγχο της νόμιμης πολιτικής εξουσίας, και συγχρόνως μιαοικονομική αυτοδυναμία από τα αρμόδια συνταγματικά όργανα ελέγχου, διαμέσου της αυτοχρηματοδότησης των επιχειρήσεών τους με τα κέρδη που προσπορίζονται από την έμμεση ή άμεση συμβολή τους στη διακίνηση των ναρκωτικών.
 
Σήμερα, οποιαδήποτε σοβαρή μελέτη για τα ναρκωτικά θα προσκρούσει αναγκαία στο τρίπτυχο«οργανωμένο έγκλημα - μυστικές υπηρεσίες - τρομοκρατία», και οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα για την τρομοκρατία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το τρίπτυχο «οργανωμένο έγκλημα - μυστικές υπηρεσίες - ναρκωτικά». Έτσι σχηματίζεται το τετράπτυχο «οργανωμένο έγκλημα - μυστικές υπηρεσίες - ναρκωτικά - τρομοκρατία», που τα επιμέρους στοιχεία του μόνο αφελείς ή ανιστόρητοι μπορούν να απομονώνουν με ελαφριά καρδιά και σκέψη.
 
Μέσα σ' αυτό το γενικό πλαίσιο συντελέστηκε ο βαθμιαίος μετασχηματισμός του οργανωμένου εγκλήματος σταδιακά από ένα συντεχνιακό οργανισμό με τοπική εμβέλεια σε μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρεία με παγκόσμια επιρροή, με την οποία ελάχιστα κράτη θα μπορούσαν να συγκριθούν από την άποψη της οργάνωσης, της ισχύος και της αποτελεσματικότητας.
 
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, η εκπληκτική ενδυνάμωση του οργανωμένου εγκλήματος εξ' αιτίας της επιλεκτικής Απαγόρευσης ορισμένων ουσιών, το κατέστησε βασικό παράγοντα της δημόσιας ζωής σε πολλές χώρες του αναπτυγμένου κόσμου (ΗΠΑ, Ιταλία, Γαλλία, Ιαπωνία, κ.α.).